HELP! Ik snap het Vlaams-Nationalisme niet !

HELP! Ik snap het Vlaams nationalisme niet. Het laatste jaar is België in de ban van het separatisme van “de Vlamingen” en van het afwijzende non van “de Walen”. Twee termen die me al doen huiveren van voor ik ze hoor, maar tot daaraan toe. In dit artikel wil ik graag de Vlaamse gevoelens (en in het kort de Waalse) vanuit mijn standpunt belichten.

 

Eerst en vooral stoort het me, zoals ik zojuist al aanhaalde, dat er door bepaalde Vlaams Nationalisten steevast gesproken wordt over “de Vlamingen”. Deze term impliceert logisch gezien dat “de Vlamingen” één en ondeelbaar zijn. Die Vlaams Nationalisten beweren dus te spreken voor heel Vlaanderen en elke Vlaming, of althans die aanspraak eisen ze op. Uiteraard is dit een verstandige strategie die begrijpbaar is. Snappen doe ik hen echter niet en ermee akkoord gaan al zeker niet. Ik, als Vlaming, vind het onaanvaardbaar dat mensen in mijn naam een boodschap verkondigen waar ik niet achter sta. Een verdediging op dit argument is dat een meerderheid van de Vlamingen hier wel achter staat. Gepaster vind ik echter de terminologie: ‘mijn kiezers’ of indien niet in politieke context: ‘gelijkgestemden’. Wanneer je moet kiezen tussen twee termen kies je toch steeds de term die het dichtst aanleunt bij de feiten. Het komt neer op een kwestie van intellectuele eerlijkheid, naar Vlamingen toe, maar zeker ook naar Walen toe die op die manier minder geïntimideerd zullen zijn, en als gevolg daarvan misschien zelfs toegeeflijker zullen zijn.

Een tweede punt dat ik niet snap zijn de geldtransfers en hoe men zich zo kan opwinden aan een banaal thema. Opnieuw praat men graag over de Vlamingen als één en ondeelbaar. Opnieuw wens ik me graag te distantiëren van die groep. Eerst en vooral wil ik niet ontkennen dat er transfers zijn. Ik wil evenmin de grootte van die transfers betwisten. Sterker nog het maakt me niet uit hoe groot die transfers al dan niet zijn. Ik snap niet dat een mens zich zo hard kan opwinden aan een futiliteit als deze in een van de welvarendste landen ter wereld. Integendeel, er zouden als we echt eerlijk zijn met onszelf juist meer transfers moeten zijn, niet alleen naar “de Walen”, maar ook naar de Congolezen, de Puertoricanen en andere volkeren ter wereld. Als ik elke dag een boterham minder eet, zal ik het niet voelen. Als een congolees elke dag een portie minder rijst eet, zal hij het wel voelen. Ik wil allesbehalve een voorstander van een communistisch systeem zijn, integendeel. Ik wil enkel de absurditeit aantonen van het principe.
Vlaams Nationalisten hebben wel één belangrijk tegenargument waar ik kan inkomen. Namelijk dat de middelen ook efficiënt moeten worden beheerd. Maar dat is dan ook het enige punt waarin ik het hele Vlaams Nationalistische verhaal kan volgen. De vraag is in welke mate is er een efficient beleid.

Dat is dus volgens mij het belangrijkste argument pro Vlaanderen, let wel pro Vlaanderen binnen België, of op termijn Europa voor mijn part. Eerlijk gezegd maakt dat me weinig uit. Ik vind dat een bevoegdheid uitgeoefend moet worden op het niveau waar dit het meeste voordelen heeft. Mijn principe zou zijn: laat alle bevoegdheden zoals ze zijn, behalve wanneer ze manifest inefficiënt geregeld worden. Vlaanderen onafhankelijk als einddoel is een absurd gegeven op het vlak van efficiëntie. Uiteraard wil ik graag geloven dat op veel vlakken de schaalvoordelen te klein zijn om ze op Belgisch vlak uit te oefenen, maar wat is het verschil met het Vlaamse niveau. Een efficiëntere overheid misschien?

Dit is meteen ook mijn voornaamste argument tegen de Waalse houding. Dat ze geen rekening houdt met de noden van de verschillende gemeenschappen. De meeste Waalse politici lijken vaak halsstarrig vast te houden aan een inefficiënte staat uit vrees voor hun publieke opinie en het uiteenvallen van België. Het is echter tijd om boven die bezwaren uit te groeien. Maatregelen die in het voordeel zijn van beide gemeenschappen moeten aanvaard worden. Door het weigeren van redelijke eisen komt de eenheid van België, waar sommige Franstaligen graag mee schermen, zo sterker in het gedrang dan maatregelen te aanvaarden. Wanneer je ingaat op redelijke eisen veeg je ook de belangrijkste reden voor separatisme van tafel.

Zo komen we logischerwijs bij de uitbreiding van het Brusselse Gewest en de daaraan gelinkte kwestie van BHV. Eerst en vooral BHV. Op zich een uitermate simpel probleem, het Arbitragehof was namelijk duidelijk: BHV moét opgelost worden, anders kunnen er geen nieuwe verkiezingen georganiseerd worden. De manier waarop was echter niet duidelijk. Volgens mij hoeft dit niet op de Vlaams-Nationalistische manier: splitsen. Ik pleit voor een federale kieskring, die trouwens verder gaat dan die van Guy Verhofstadt. Ik pleit voor een federale kieskring voor de federale staat. Dit is een logisch gevolg van het federalisme. Op Vlaams niveau een Vlaamse kieskring, op federaal een federale. Ik snap niet waarom Vlaams-Nationlisten, zelfs vanuit hun eigen ideologie hiertegen zijn. (als er een zo vriendelijk wil zijn het me uit te leggen mag hij of zij). Waarom zo halsstarrig neen zeggen tegen een federale kieskring als het einddoel een Vlaamse staat is. Dit is volgens mij niet het terugschroeven van verwezenlijkingen. Het komt eerder neer op een coherent doorvoeren van het federaal en als je wil confederaal systeem. Bestaat de angst dat Vlamingen op Waalse partijen zouden gaan stemmen? Of de Franstaligen in de Vlaamse rand? Wat dan met de talrijke naar Wallonië uitgeweken Vlamingen?

Brussel dan. Ik weet niet wat het plan of het doel is van de regeringsonderhandelaars, maar vanaf het moment dat een stuk grondgebied van Vlaanderen afgestaan moet worden aan Brussel en vanaf het moment dat er één aspect van de rechten van Vlamingen in Brussel ingeleverd wordt is elke staatshervorming mijns inziens een verlies. Wanneer aan een van deze twee zaken geraakt wordt zeg ik volmondig NON tegen elke staatshervorming. In die zin opnieuw een vraag aan mogelijke Vlaams-Nationalistische lezers van dit stuk. Zijn jullie bereid ook maar iets in te leveren van Brussel in ruil voor een grondige staatshervorming. Indien dit het geval is ben ik beschaamd in uw plaats tegenover de Vlamingen in de Brusselse rand en in het Brussels hoofdstedelijk gewest. Ik weet niet in welke mate men zo’n compromis overweegt, maar veel liever geen staatshervorming dan zo’n staatshervorming.

 

Vervolgens het hele vlaggezwaai en het samenhorigheidsgevoel. Daar kan ik weinig zinnigs over zeggen. Ik vat het niet, ik snap het niet en ik zal het wellicht nooit snappen. Tenzij iemand het me wil uitleggen. Ik voel me geen Vlaming, geen Belg, geen Europeaan. Ik voel me als iemand die in de wereld leeft. Niet meer, noch minder. Uiteraard heb ik dat ook niet te snappen. Ik begrijp wel dat je die gevoelens kan hebben voor een vlag, een natie of wat dan ook en dat zoiets hevige emoties kan teweegbrengen bij mensen. Alleen ik maak er zelf geen deel van uit en zal het wellicht nooit worden. Ik erken wel dat Vlaanderen een geschiedenis, een verleden heeft. Met mooie en minder mooie kanten die allen een aspect zijn van wat ik ben. Maar het had evengoed anders kunnen zijn. Ik had evengoed als Waal geboren kunnen worden, of als Kameroener. Ik geloof niet in een voorbestemdheid van mezelf en dus al zeker niet van een volk. Ik geloof in de eerste plaats in individuen die een samenleving vormen en die hun individuele vrijheden ten volle moeten kunnen uitoefenen los van een afhankelijkheid van een groep. In die zin zou het me sterk verbazen moest ik ooit nog nationalistisch worden, omdat ik te sterk verknocht ben aan mijn eigenheid als persoon. Mijn eigenheid, waarbij ik niet in een hokje wil geduwd worden. Ik ben een samenraapsel van verschillende identiteitsaspecten, en wens dus niet vastgepind worden op mijn Vlaming zijn, wat een toevallige gebeurtenis is net als alle andere aspecten. Ik ben het geheel van dat alles. Ik ben dus meer en ik wens ook als meer beschouwd te worden, zo wil ik op zijn minst het recht hebben om een afwijkend standpunt te verkondigen. En heb ik het moeilijk met mensen die onder mijn naam dingen verkondigen waar ik niet achter sta.

In deze tijden van polarisatie en bondigheid dreigt dat aspect wel eens verloren te gaan, en dreigen we al te vaak te vervallen in zwart-wit denken, wat de nationalistische geesten ook kenmerkt. Al te vaak vervallen ze in een wij-zij denken waarbij vergeten wordt dat het niet om wij en zij draait, maar om concrete individuen die elk hun eigen belangen en willen hebben. En dat is volgens mij ook de essentiële zwakte van het denken in naties, ze staan nooit los van de andere. Ze hebben de andere nodig als vijandbeeld of tegenpool (hoe je wil) om zich te kunnen afzetten. Het nationalisme kan niet uitgaan louter van zichzelf en omdat de groep die het nationalisme op zichzelf al niet eenvormig is kan het ook nooit voor zichzelf als groep als geheel spreken. Waardoor er nieuwe anderen ontstaan binnen het nationalisme en je uiteindelijk uitkomt op een strikt individualisme waarbij iedereen wel aspecten zal delen, maar waarbij tezelfdertijd ook iedereen uniek zal zijn.

 

Indien er mensen zijn die het niet eens zijn met me na dit lange stuk of andere commentaren hebben graag, ik leer graag bij. Dus als ik de bal compleet missla of aangevuld moet worden, zeg me waar ik in de fout ga of juist niet ga.